Charles Baudelaire

Baudelaire'i modern şehrin ilk gözlemcisi olarak severim. Kalabalığın içinde amaçsızca yürüyen flanör tipini seyahat üzerine konuşurken andım, gülmenin neden bu kadar karanlık bir mesele olduğunu tartışırken de. Nostalji bölümünde ise Paris'in yeni elektrik aydınlığından şikayet eden şair olarak çıktı karşıma. En sevdiğim gözlemi 1846'dan: siyah redingotlu kalabalığa bakıp sanki hepimiz bir cenazenin yasını tutuyoruz demiş. Erkek gardırobunun neden karardığını anlatan tek cümle.